ای با تو شبم روشن در ظلمت تنهایی

بودن همه با تو سخت سکرآور و رویایی

 

ای با تو زمستانها آذین شده با اطلس

وی باد خزان حتی سر سبز و تماشایی

 

تعبیر نگاه توست گلریسه ابریشم

معنا ز تو می گیرد گلواژه زیبایی

 

در دست تو فروردین مشغول گل افشانی

در چشم توآیینه سرگرم خود آرایی

 

باران زتو می پرسد هنگامه باریدن

گلها ز تو می گیرند فرمان شکوفایی

 

ازخانه برون آ باز تا ماه بپوشانی

عطری بفشان در شب زان چتر چلیپا یی

 

وقتی تو نباشی آه روزان همه تکراری

وقتی تو نباشی وای شبها همه یلدایی

 

سهمم زنبود نت چیست ای دلهره د یرین

جز لحظه شماری ها جز زجر شکیبایی

 

فالی زده ام امشب بی تابی  " حافظ" را

دست لجوج این ابرها

                     نبود اگر

                 جشن روشن ستاره ها را

                          به تماشا می ایستادم

                                و رقص ماهم را

   چـــــــقدر

   ندیدن را حوصله بسازم

وقتی هستی و

       زلال مردمکهام

             غلغله غبار را

                     تجربه می کنند

                                 هر روز. . .

سی و سه روز می شود

                          عینکم شکسته

سی و سه روز می شود

                          خوب نمی بینم

                             و خوب کتاب نمی خوانم

                                         و چیزهای خوب را

                                                      خوب نمی بینم!

 

                  سی سه روز می شود

 

-آ قا سلام      که خرج ندارد

                            سری تکان بده لا اقل

سی و سه روز؟. . .نه مانا

   سی و سه سال هم

        چه فرق دارد

           عینک هم که باشد

                همیشه باید

                    چشمها یم را ببندم

                                         تا تو را ببینم

به شوق آنکه دوباره به سویم رو بنمایی

گرفته دامن در را – دلم – که کی تو بیایی 

.

هزار سال پیاپی فدای لحظه سبزی

که با توام به سرآید خزان تلخ جدایی 

.

چه می شود گل سرخم به یک سلام صمیمی

بهارآمدنت را غزل غزل بسرایی 

.

نشسته حزن غریبی به روی صحن اتا قم

بدست قهقه ها یت مگر تواش بزدایی 

.

در این هزاره بی عشق در این سکوت غم اند ود

تو مثل چشمه شوقی تو مثل خواب خدایی 

..

تمام دغدغه ها را به دست باد سپارم

اگر به مژده بگوید از این مسیر می آیی 

.

و پلک پنجره را رو به آفتاب ببندم

دری اگر زنگاهت به روی من بگشایی

  

شب ششم فروردین بود که مهرداد رو دیدم.. بازم مثل همیشه یه عالمه حرفهای قشنگو شروع کرد و هنوز تموم نشده بود که یا گوشیش زنگ میزد یا کسی صداش میکرد و یا... بهرحال قرار شد که تا قبل از چهاردهم که برمیگرده ببینمش و راجع به دفتر جدید و شعرهای تازه اش و پاسخ به نظراتی که بعضی دوستان واسه خودش گذاشته بودن و من جواب ندادم و کلی حرفای دیگه صحبت کنیم..اما بازم..! البته دیگه عادت کردیم و اگه غیر از این بود تعجب داشت..!! در این فاصله دوست عزیز و عموی مهربانم علی محمد محمدی زحمت کشیدن و با چندتا عکس ازخاطرات سبز و اردیبهشتی کنگره شعر غرب کشور گره گشودند که چند سال پیش در ایوان غرب برگزار شد.

هر هفت سین عــید من امسال نام توست

یعنی سکوت خانه پر از ، ازدحام توست

 

همـراه با هــجوم بهـــــار از چهـار ســو

جانم پُر از طنین طربــــناک گــام توست

 

تنها نه من، که جمله ی اشیاء خانه مثل من

بـی تاب و بــی قرارِ جواب ســــلام توست

 

تا کبک مـــــــهربانش از این راه ، کی رسد

این دشت ، کشته مرده ی روز خرام توست

 

تن را به دست خواب و خماری نمی دهد

این مستِ جاودانه که مدیون جــام توست

 

بی شام و بی چراغ اگر مرده ، باز هم

چشم انتــــظار طلعت ماه تمام توست

 

سر می شود هر آینه ”ســارا”  بدون تو

سالی که هفت سین بهارش به نام توست

باور کنین قبلا که از مامانبزرگا می شنیدم عمر مثل یه چشم به هم زدن میگذره باورم نمیشد و اصلا اینو نمیفهمیدم! آره اینا همین دونه دونه سالهای عمر مون هستن که میگذرن و ما خوشحال از رسیدن عید..!

اما من از اینکه یه سال دیگه هم گذشت خوشحالم..

که دوستای خوبی مثل شماها پیدا کردم و گاه دلتنگی و دلخوشیهایم را به این فضای ناملموس نت کشیدم ...

که تونستم دوستان عزیزی که واسم از همه چی گرانبهاترن رو حفظ کنم.. و بیشتر به عمق محبت و لطفشون در حال خودم پی ببرم..

و خدا رو شکر میکنم که این سال همش خاطره خوب بود.. و همه دوستام، -دوستای بی شیله پیله عزیزم- رو از همین جا میبوسم..

هر روزتون بهاری.. زندگیتون پر از عشق و امید..

نوزوزتون پیروز.. ســـالـــ نو مبــارکـــــ..

هنوز بعد سالها براه تو نشسته ام
اگر چه سخت مضطرب اگر چه سخت خسته ام  

 

دوباره پیش پای تو جوانه می کند دلم
اگر چه مثل شاخه ای پریش و دل شکسته ام  

 

ببین که چشم گریه ام به کوچه خیره مانده است
ببین که بجز نگاه تو به هیچ کس دل نبسته ام  

 

بهار خنده می رسد اگر تو سر رسی ز راه
که خاک راه خانه را بدست گریه شسته ام  

 

اگر چه پیش مردمان به طعنه خو گرفته ام
اگر چه در حصارشان اسیر دست بسته ام  

 

هنوز هم غم تو را دلم بهانه می کند
بیا که هنوز هم براه تو نشسته ام

شکست با رسیدنت پشت انتظار

رسید با نگاه تو نامه بهار  

***

چه بی سرود می گذشت از کنار من

بدون تو قطار بی روح روزگار  

***

بپرس از غزل غزل شعرهای من

چه می کشیده بی تو این روح طعنه بار  

***

نه پای رفتنم به بازار کینه ها

نه تاب ماندنم دراندوه انتظار  

***

قسم به لحظه لحظه دوری ات نبود

جز اشک و آه، کار این چشم بی قرار 

*** 

خلاصه مهربان بیا باز بی دریغ

شبانه آفتاب را رو به من گذار 

 ***

دیریست که پا مال عذابم زین آتش افتاده به جانم

شاید به همین درد بمیرم مگذاردراندوه بمانم

 

چشمان تو آرامش دریاست باران خدا بر سر دنیاست

زان آبی آرام همیشه یک کاسه تماشا بچشانم

 

وقتی که تو از راه بیایی لبریز بهار است خیالم

وانگاه همه شعر و ترا نه ست هر واژه که آید به زبانم

 

ای روح زلا لینه تر از آب در قحط فرا گیر صداقت

بازآو نسیمانه تر از پیش از چنگ عذابم برهانم

 

بازآو نظر بازی خود را بر باور نظاره من ریز

تا در چمن چشم تو ای دوست صد گله تما شا بچرانم !

 

امروز در این موسم دلگیر تو روح غزلریز بهاری

در من که پر از خواهش خشکم در من که زمینگیر خزانم

 

کی ابر لج آلود جدایی پس میرود از راه نگاهم

تا با توام ای ماه همیشه صدها غزل از شوق بخوانم

 

آه ای یله بر خواب و خیالم اندوه مرا کشت فرود آی

مثل صبح روستا پاک و صاف و روشنی

مثل بطن باغها از بهار خرمنی 

 

دستها ی کو چکت ساقه های اطلسی 

آفتاب و چشم تو خواهران ناتنی

  

پشت پلکهای من شوق موج می زند 

تا نگاه می کنی تا که حرف می زنی 

 

در کتاب شرم توست سا لها و سا لها

گیسوان ساده ات قصه ای نگفتنی 

 

پیش چشم حیرتم تا که راه می روی  

با تمام سادگیت جور دیگری زنی! 

  

آه ای زجنس من ای پر از شعور عشق 

در کنار اینهمه قلبهای آهنی

 

باز مثل پیشتر در چکامه ای بخوان

تا همیشه عا شقی تا همیشه با منی

  

حق چشمهای توست شاه بیتی اینچنین:

مصرعی ز "منزوی " مصرعی ز "بهمنی"!

کو همنفسی که بوی درد آید از او

صد پاره دلی که آه سرد آید از او

                                می سوزم و لب نمی گشایم که مباد

                                آهــــی کشم و دلی به درد آید از او

هر چند این وبلاگ را صرفا برای شعرهای مهرداد می نویسم امّــا...

باید بگم:

خسته ام از این همه افکار یخ بسته و قلبم بدرد می آید گاهی که مقایسه می کنم اندیشه های همایون را با سنت هایی که مملو از تحجرند!

دوستی برام نوشته بود:

"جایی می رسد که آدم دست به خودکشی می زند

البته نه اینکه تیغ بردارد و رگش را بزند

نه...!!

          قیــــد احســـاس را میـــــزند"

براستی که حق با فلانی بود که می گفت:

هرجا درخت بلوطی روئیده، زندگی سخت تر است"

پ.ن:

اینجا لازم می بینم از دوستای نازنینی همچون *دکتر همایون*دکترحسن*و مهندس جعفر عزیزم تشکر کنم به خاطر همه چی

_____________دلمان بس ناجوانمردانه تنگ است!_______________

به خـــــــــواب می روم ...

اتاق

       بوی اتفاق می دهد

نگاه می کنی

و پیش چشم های روشن تو باز 

            ــ آن دو سبز میزبان نواز ــ

                                              تازه می شوم 

تو حرف می زنی

سکوت می کنم

تمام ، گوش می شوم

و دل به جویبار جمله های تو
                              ــ به آن تکلم زلال ــ
                                                        می دهم

دوباره صبح

شب قشنگ با تو بودن مرا

تباه می کند

تو می روی و آفتاب

روز روشن مرا

سیـاه می کند

چرا چنین شده ای که جهان به کام تو نیست

و رنگ و بویی از آن عشق در کلام تو نیست

 

چرا شبیه همیشه میان خلوت ما

برای خواندن شعری طنین گام تو نیست

 

مرنج اگر نرسیدی به آرزوی دلت

تو عاشقی و به جزعشق در مرام تو نیست

 

تو را چنان که تویی مثل خویش می فهمم

که ماه خواب و خیا لت شریک شام تو نیست

 

بگو دوباره بگو از نگار و یار و بهار

که روزهای نرفته تهی زنام تو نیست

 

خمار یک غزلم من چنان که دل ببرد

شراب شعری از آن سان به جز ز جام تو نیست

 

بیا دوباره برایم زغربتت بنویس

که در صبوری و دوری مرا دوام تو نیست

 

میخوام از میان این همه تلنبار حرفای نگفته تو یه پست نامه ای رو که مهرداد چند وقت پیش برام نوشت رو براتون بذارم.. همون نامه ای که علی یکسره پارازیت می انداخت و نمیذاشت مهرداد با حوصله بنویسه نشسته بود پشت سیستم و همش آهنگ میذاشت که مهرداد ناخودآگاه خالقی (آهنگ) رو همراهی میکرد.. --راستی تا حالا نگفتم که مهرداد صدایی دلنشین و ملکوتی داره !! واقعاً..--

خلاصه فک نکنین این نامه تو 5 دقیقه نوشته شده هااااا.. از ساعت یک ظهر تا هفت عصر مهرداد یه خورده از اینو نوشته، رفته رو فاز آهنگ بعدش یه خورده از خاطرات و خنده و چایی و کیک و حتی تحلیل و مقایسه شعر های منزوی با حافظ و یه فضای عرفانی و .. و گاهاً نوشتن چیزهایی برای سروناز..! و همه اینا بطور متناوب شده بود برنامه اون روزش که مثلا وقتش رو واسه خودم رزرو کرده بودم...

به محض اینکه اسکن کنم میذارم...

کوه را

به تما شا ایستا ده ام
و خورشید را
صبور و شرم ریز-

شلا ق کدام باد
شو ق برگ برگ کدام خنده ها را
رفیق رخوت کرد؟

و رشک کدام آسمان
پائیزان پی در پی را
قسمت آرزو های اردیبهشتی

آه بی امان بارش این همه نگاه را
اعتماد کدام چتر ایمن است
وقتی نبودت را چشمها یم اشک می کنند

و ترد نای شا نه های شو قم را 

اعتنای کدام دست؟
وقتی در هنگا مه تلخ تردید

گمت کردم

....

                        کجا یت می توانم یافت
                                      که ما ندنم را ، بها نه ای بترا شم

نگاه کن !

تمام ترا نه های جهان

چکیده چشمان تو اند مانا !
وقتی 
دخیل نگاه مرا
چکا مه باران می کنی
و دریغ بزرگ اجداد منی
که همراه حسرتی عمیق
گمان جاودانگی را 
به خاک بردند

نگاه کن !
تا زلال آبهای زمین را 
آوازی کنم
در دهان دفتری
که از پژواک لبخند تو
خا لی است

اول اینکه میخوام بابت این همه تاخیر در ارسال یه پست از همگی عذر خواهی کنم.. این روزها نمیدونم چرا منم پاییزی شدم!! یه ماهه هرچی میخوام یکی از اون همه مطالبی که در نظر گرفتمو بنویسم نمیشه.. حتی نتونستم از دیدار با مهرداد عزیز براتون بنویسم.. که یه عالمه برام لذت بخش بود..(جاتون خالی)

فردا هم که دارم میرم همدان و تا یه هفته نیستم.. اینا هم کشتن ما رو با این دوره هاشون..

بزودی میام و مینویسم..

فعلا..

امشب

مثل همه شبهایی

که دیروز شدند!

سراروی خانه را

آواز هیچ اتفاقی

بر نمی آشوبد

و من

نیا مدنت را

در سیگاری انتظار می کشم

...

ما نا!

کدام روز خدا

آمدنت را نفس می کشد

که تقویمم را

قابی بسازم

راستش من که سالی دو ـ سه بار بیشتر سعادت دیدار عمو مهرداد رو ندارم.. و معمولا تا مجبور نشه از پایتخت دل نمی کنه.. دیگه همه به مشغله شدید و متعاقبا دوری و غربت مهرداد عادت کردن.. اینه که اگه صداشو از رادیو بشنوم و یا جایی مصاحبه ای داشته باشه منو بی نهایت خوشحال می کنه!!

اخیرا هم یه مصاحبه با پایگاه خبری حوزه هنری داشته که خودمم الان فرصت کردم برم و بخونمش..

دل به دریا زدنی می خواهد در نگاه تو تماشا کردن

یله بر همهمه امواجش، زندگی روی دو دریا کردن 

***** 

در دلم وسوسه ای افتاد گرچه تکرار تفاهم دور است

با غزالی که تو باشی ای دوست صحبت از عشق و مدارا کردن  

*****

بر من – این شاخه آزرده ترین – تو مگر با نفس گرمی باز

مژده روشن رویش باشی مژده سبز شکوفا کردن  

***** 

خود نه باران که تمام گلها نتوانند که چون چشمانت

لب این شاعر پائیزی را به غزلهای روان وا کردن 

*****

به ستوده آمده ام از غربت من در این ثانیه ها می پوسم

می شود بشنوم آیا از تو بازهم صحبتی از "ما" کردن  

*****

حرف انکار تو از بیم من است بیم آماج سخن گشتن باز

ورنه کی می شود  اینگونه زلال ماه را دیدن و حاشا کردن  

*****

نه گل من به خدا بیهوده است در چنین عصر عبوسی من و تو

فکر تکرار تفاهم باشیم فکر با طعنه مدارا کردن  

*****

سایه های حسد آلود غریب در کمینند که باز از سر رشک

راز این حادثه را جار زنند به خطا بینی و رسوا کردن 

_________***________